O energetyzacji sigili słów kilka

Pierwszy, często spotykany mit, z jakim chciałbym się rozprawić głosi, że po naładowaniu sigila trzeba go zapomnieć. Jest to, z punktu widzenia moich obserwacji, bzdura. Zapomnieniu (a właściwie wypchnięciu ze świadomości do nieświadomości) musi ulec samo pragnienie, niekoniecznie jego sigil, stworzony właśnie po to, żeby odciągnąć świadomość od rozmyślań o pragnieniu. Sigil jest, jak pisał Spare, strukturą zarządzającą energią, czyli narzędziem, które pozwala skierować ją do spełnienia naszego pragnienia bez świadomego myślenia o nim. Co więcej, niektóre pragnienia potrzebują do spełnienia takiej ilości energii, że nie jest wprost możliwe, albo przynajmniej bardzo trudne, dostarczenie jej za jednym razem. Doświadczalnie udowodniłem sobie, że sigil nie musi wcale być niszczony i zapominany, żeby działał skutecznie. Nie może natomiast wywoływać w nas świadomej refleksji na temat pragnienia, za każdym razem, kiedy to nastąpi, trzeba zmusić się do zaprzestania takiej refleksji.

W kwestii energetyzacji sigila, przyświeca mi idea, że do jego działania jest potrzebne nie tylko zasianie pragnienia w podświadomości, które odbywa się poprzez wyparcie go ze świadomości, ale i moc, której potrzebuje on do działania w myśl wspomnianej już definicji Spare'a, na podstawie, której wnioskuję, że sigil tylko ukierunkowuje energię na zasiane pragnienie, a nie ją wytwarza. Sam ten proces sprowadza się w większości przypadków do, brutalnie mówiąc, namazania go na kartce i zwalenia nad nim konia, po czym zapomnienia o całej akcji. Nie dość, że uważam to za ekstremalne spłycenie techniki, to jej rzekoma skuteczność stoi w sprzeczności z moim doświadczeniem. Ilekroć chciałem tą metodą cokolwiek uzyskać, pragnienie spełniało się, co najwyżej tylko częściowo, jeśli w ogóle się spełniało (chociaż nie wykluczam, że robiłem błąd polegający na zachowaniu biernej postawy wobec skutków zaklinania, o czym jeszcze napiszę później). Być może również niektórych z Was podobne doświadczenia doprowadziły do frustracji. Chciałbym przedstawić alternatywną wobec masturbacji metodę energetyzacji sigila, która w przeciwieństwie do tej pierwszej przyniosła mi jak dotąd znacznie więcej efektów. Jako osoba generalnie reagująca zbyt emocjonalnie na wszelkie niezależne ode mnie zewnętrzne okoliczności używam do ładowania sigila mocy uczuć, bardzo zbliżonej do metody przedstawionej przez S. Mace'a w książce Wykradając ogień z nieba (Mace polecał stosować praktycznie taką samą metodę, tylko używać jako źródła mocy przekonań i wierzeń, nie silnych emocji, co jest również skuteczne, zainteresowanych odsyłam do wspomnianej książki). Kiedy pojawi się silny przypływ uczuć, staram się znaleźć spokojne miejsce do wykonania praktyki, kiedy nie działa już czynnik wywołujący uczucie, ale ono samo jeszcze nie osłabło. Przy pomocy Spare'owskiej metody Ani – Ani po prostu niszczę podstawę wystąpienia emocji, obdzieram kryjącą się za nią energię z wszelkich powiązań z rzeczywistością. Powoduje to wejście w stan, kiedy żadna emocja nie jest odczuwana, natomiast  pozostaje po niej tylko uczucie przepełnienia mocą. Po doprowadzeniu się do tego stanu, wizualizuję sigila i napełniam go całą odzyskaną z uczucia energią. Mogę robić to dowolną ilość razy z jednym sigilem, kiedy pojawi się ku temu okazja, chociażby, kiedy wściekam się, że pociąg znowu uciekł mi sprzed nosa, za każdym razem dostarczając sigilowi więcej mocy. Jeśli chodzi o korzystanie z energii seksualnej tą metodą, można wywołać w sobie pożądanie, które jest bardzo silną emocją, i postąpienie z nim tak samo jak z każdym innym uczuciem. Doświadczenie wskazuje też, że im większy nakład jest potrzebny do osiągnięcia celu, tym mocniej należy naładować sigila, żeby zadziałał, generalną zasadą zdaje się być to, że im bardziej prawdopodobne jest zaklinane zdarzenie, tym mniej energii sigil potrzebuje (a niektórych efektów po prostu nie da się osiągnąć). Przedstawiona tu metoda doskonale sprawdza się z przy przetwarzaniu wściekłości i strachu, które zazwyczaj zbyt korzystne nie są, na upragnione przez nas efekty, jakie by one nie były.

Na koniec chciałbym dać jeszcze jedną uwagę niedotyczącą wprost samego procesu energetyzowania. Całe moje doświadczenie z sigilizacją pokazuje, że zaklinanie tą metodą rzeczywistości leżącej „na zewnątrz” nas, nie przynosi skutków wprost. Nie ma najmniejszego sensu tworzenie sigili licząc na to, że sam ten akt spowoduje, że dostaniemy obiekt pragnienia nie robiąc nic, działanie sigila objawia się natomiast z reguły w postaci zbiegu okoliczności, który można doskonale wykorzystać, o ile jesteśmy na tyle uważni, żeby go zauważyć, albo innej dogodnej okazji do czynienia swojej woli, a jak ją przegapimy, to nie znaczy, że sigil zawiódł, tylko my.